نمی دانم فعل بازگشتم تا چه حد مناسب باشد، مگر هیچ گاه رفته بودم؟

تاریخ آخرین مطلب نشان می دهد که نه ماه و چند روز است ننوشتم و حالا می نویسم.

قالب وبلاگ را که می بینید، تغییر دادم. اصلا به یاد دارید قالب قبلی را؟ به هر حال به یاد شبکه خبرم می انداخت. خیلی سیاسی اش می کرد.خیلی خشک بیشتر. در این یکی دستم بازتر است.

در لینک ها هم تغییراتی داده ام. مهم ترینش دو سایت کمپین یک میلیون امضاست که اضافه شده است به پیوند ها. جنبشی که این روزها بیشتر وقت و فکرم اختصاص به آن دارد. اینکه بیشتر توجهم بر کمپین معطوف شده به این معنی نیست که جریان اصلاحات را دنبال نمی کنم. اگر بگویم علاقه ام به کمپین زاده ی نگرش اصلاح طلبانه ام است بی راه نگفته ام. البته اندیشه های فمنیستی که جای خود دارد.

و جمله ای زیر عنوان وبلاگ نوشته شده بود که حالا نوشته نشده. اصلاحات بهترین راه ادامه.

چه جای انکار؟ هنوز بر همان عقیده ام. اما از اینکه با شعاری خود و نوشته هایم را تعریف کنم یا به گونه ای ناظر باشد بر اندیشه ام بیزارم.

عادت به شخصی نوشتن که بخشی از ماهیت وبلاگ نویسی است نداشته ام هیچ وقت. اما خب برای اولین پست بعد از این همه مدت نمی شود اجتناب کرد.

بعضی دوستان را در اثر مرور زمان و رفت و آمد این جهان مجازی گم کرده ام. چند وبلاگ هک شده و چندتایی حذف! بعضی نام وبلاگ را تغییر داده اند و بعضی خودش را.

و شادیم از حضور کسانی که سر جایشان بودند و به خصوص مطلب جدید هم داشتند به سختی قابل توصیف است. شاید توقع نا به جایی باشد این که بخواهی همه چیز را مانند گذشته بیابی. نا به جا اما قابل درک. انگار کسی مدت ها از شهر و خانه اش دور بوده و زمانی که برمی گردد دوست دارد همه چیز را همان جا که بوده بیابد... به همان شکل که بوده...

پ.ن: فراخوان «ائتلاف فعالان و گروه های جنبش زنان» علیه لایحه «حمایت از خانواده»

پ.ن ۲: نیمه تاریک ماه دلارام را بسیار دوست می داشتم. غمگین شدم از اینکه دیگر نمی نویسد آن جا.

الف.م.سپیده دم را انگار هک کرده باشند و محسن را در مشق های من.

هر کس فکر می کند گم شده، خودش خودش را پیدا کند لطفا. منتظرم.