گفتم كه گفتني ها  قبلا گفته شده،  فقط چند نكته را يادآوري كنم، اينكه در اين چند روزه دوستاني را ديدم كه حتي مخالف نظام بودند (که ما به آن صورت نیستیم) اما مسئله انرژي هسته اي را حق ملي و حق مسلم ما مي دانستند بايد در پاسخ گفت زماني انرژي هسته اي حق مسلم كشوريست كه داراي دموكراسي، ثبات و حد متوسطي از رفاه باشد. کیست که آمار وحشتناک اعتیاد و فقر را نداند؟ آیا کشوری که  دموکراسی ندارد و به مردم خودش رحم نمی کند به حقیقت می توان تضمین کرد به جهان رحم کند؟ و دیگر این که اگر هم حق ما باشد روش مذاکره  و گفت گوی عاقلانه است، نه این روش...در جهان امروز گفتگوست که حرف اول را می زند و میانه روی و دموکراسی...

و بدانيد شجاعتی در کار نیست . مگر نه اين كه آنچه معامله مي شود زندگي مردم است؟ در اينجا به ياد مثال استاد بهنود افتادم در يكي از مقاله هايش. نوشته بود: گويند دو زن بودند كه ادعاي مادري كودكي را داشتند قاضي براي دريافتن حقيقت گفت كه كودك را نصف كنيد و هر نيم را به يكي بدهيد مادر حقيقي فرياد زد:  باشد، مال او. آيا اين شجاعت به دليل اين نيست كه براي مردم ارزش كمي قائل مي شوند؟ دقت كنيد به اين موضوع كه هر گاه منافع نظام در خطر باشد و اين را احساس كنند(افسوس كه گاهي چنان محو بازي خويش شدند كه آن را باور مي كنند و حتي خطر را براي خودشان هم احساس نمي كنند) قدمي پا پس مي كشند. و حتي مي دانيد اگر اين شجاعت واقعي هم بود باز هم روشي درست نبود زيرا درست عاقلانه فكر كردن است و هزينه ها را تشخيص دادن و كاري كم هزينه و پر سود انجام دادن و شجاعت حقيقي، عاقل و منطق بودن است.

افسوس که مدت هاست می بینیم مزد گورکن از آزادگی آدمی فزون شده. حق مسلم ما آزادیست هم وطنان من، آزادی و حق انسان بودن، حق حیات و شاید روزی انرژی هسته ای...

پ.ن: و پاسخ اين نظر: ایكاش با نصیحت كردن جلاد ، شكنجه گر و مزدور و.... انسانی فكر میكرد ، ارزوی محالی است در این عصر .
شما اگر نفعی در این نظام ، جنگ و جنایت و فقر و فحشا ، ندارید ، بهتر است بجای نصایح مولانائی كه باعث دعوت و تحریك ، طرفداران و مزدوران حكومت جمهوری اسلامی ناب محمدی ، به جوابیه و حق تفكری می شود ، به لا اقل افشاء و رسوائیش بپردازید ، نه ؟؟!!
و ان « اصلاحات تنها راه .. » را از سر تیترتان بردارید ، چون در مبارزه سیاسی تنها ئی انسانی نبوده و مو جود نیست ...

دوست من انتقادتان ترتيب اثر داده شد. تنها راه به بهترين راه تغيير پيدا كرد. مسلما تنها راهي وجود ندارد و اين مطلق گرايي است. اما دقت كنيد تغيير پيدا كرد و اصلاح، كه هرگز نخواسته ام برداشتن را. و درباره افشاگري دوست عزيز من به اندازه كافي افشاگري مي كنم اما آنچه شما به آن افشا گري مي گوييد به جاي آگاهي باعث محدوديت ديد مي شود، نه گسترش آن. دوست عزيز تندروي، انسان بودن را فراموش كردن، اغراق كردن، دعوت به مبارزه كوركورانه و به كار بردن سخنان تند درباره همان( به قول شما)  مزدوران نفرت را فزون و چشم عقل را كور مي كند و ديد غير منطقي را گسترش مي دهد. فراموش نكنيد تجربه بيست و هفت سال پيش را .كه تاريخ به حقیقت همه تجربه است.

در این شرایط واقعا رزمایش نظامی مان کم بود .در شرایطی که سخت نیاز به اثبات صلح طلبی مان داریم و مجال اندک. باز هم تثبیت موقعیت غرب. انچه در ذهن جهانیان تداعی می شود این است در کشوری که قوانین حقوق بشر رعایت نمی شود، نه تنها با همایش و اعتراضات سیاسی بلکه با جنبش های اجتماعی و صنفی با شدت عمل برخورد می شود و ریئس جمهورش هر از چندی از محو شدن یکی از کشور های جهان که توسط ارگان های بین المللی رسمی شناخته شده می گوید و حالا حکومتش علاقه مندی اش را به سلاح ها و فعالیت های نظامی نشان می دهد چه تضمینی وجود دارد که سلاح های هسته ای ساخته نشود. جای سوال دارد که اخر در پس این رزمایش چه سودی است که به این هزینه ها می ارزد؟ جز این است که این اعمال این پندار را که ایران در پی حرکات تحاجمی است در جهان و به خصوص غرب تقویت می کند؟ نه...مسلما کسی فکر نمی کند که ما در صدد دفاعیم، زیرا که مورد تحاجم قرار نگرفتیم، مگر اینکه در پی انجام فعالیت هایی باشیم که اکنون داریم خود را برای عواقبش اماده می کنیم...ان چه واضح است این است که این گونه کار ها چندان قدرت نظامی ما را افزایش نمی دهد(نه ان قدر که به هزینه اش بیرزد) و حتی این تفکر را به وجود نمی اورد که ما از نظر نظامی به غرب نزدیک شدیم و تنها باعث تضعیف موقعیت و تقویت فرضیه خطرناک بودن ایران است. یعنی ما نه تنها چیزی به دست نمی اوریم بلک برگ برنده ی ارزشمند خود را که افکار عمومی غرب است از دست می دهیم.

سال ۸۴ به پایان رسید .سالی پر از فرازها و فرودها . و ما همچنان در بیم ها و امیدها. صد افسوس که گاهی بیم ها را چیره یافته و حتی بی تفاوتی ها را حکمفرما می بینیم. و سال اینده سالی است سرنوشت ساز. و یک علامت سوال...

بعضی ازادی اقای گنجی و مذاکرات ایران و امریکا را به فال یک گرفته و سال اینده را سالی نیک دانسته و بعضی این دو را شروعی برای اصلاح رویه های تندروانه ندانسته و فرجامی بد را پیش بینی می کنند اما انچه واضح و نقطه مشترک این دو عقیده است این که به هر صورت سال اینده سالیست پر فراز و نشیب. البته من نیز معتقدم که این دو گل کفاف زمستانی این چنین را نمی دهند، اما شاید نور امیدی باشد حتی برای حل موقتی بحران، شاید...

به هر صورت سال خوبی را بررای همه ی هم وطنان ارزومندم.

پاینده باد انسان، ازادی، ایران.

نوروزتان پیروز.